Als je vanaf de van Kinsbergenstraat de Piet Heinstraat in gaat, heb je eerst een recht stuk en vervolgens gaat de straat met een knik naar links verder. Op het einde van dat eerste rechte stuk, ergens aan de linkerkant woonde de familie Lokerse, vader en moeder en zoon Rinus. Aan de voorkant was dat niet te zien, maar achter in de tuin stond een flink bouwsel met een werkplaats. Daar repareerde Rinus radio's en in hetzelfde gebouwtje, met een deur naar de pad achter de huizen, daar stond de auto van Rinus. De pad tussen de Piet Heinstraat en de Witte de Withstraat was nogal breed en ik neem aan dat hij daar doorheen reed.
Het was de tijd van de strondkar, alle paden waren breed genoeg voor paard en wagen.(hans)

Ik denk dat de werkplaats van Rinus het eerste onofficiële buurthuis was van de "zeeheldenbuurt" in Eindhoven. Ik kan me herinneren dat zo rond 1950 mijn opa, Jef Stads, zowat iedere dag even "naar Rinus" ging en als ik bij mijn grootouders op bezoek was, dan ging ik mee. Ik was misschien 4 jaar oud, maar ik vond een bezoek aan Rinus altijd erg interessant. Rinus was gehandicapt en liep met krukken. Hij was een zware goedlachse vrijgezel die nog bij zijn ouders woonde. Een vrouw of verkering had hij niet, hoewel…

Zijn werkplaats was eigenlijk best groot kan ik me herinneren, zeker voor een man die aan zijn stoel gebonden was. De werkplaats was dan ook een ontmoetingsplaats voor de buurtbewoners, zeker de gepensioneerden. Ik denk dat als ze niets te doen hadden hun vrouwen ze naar Rinus stuurden. Het was er altijd gezellig. Op de foto hiernaast zie je Rinus aan het werk, tenminste hij had iets voor zich liggen dat op een radio leek. Op de achtergrond opa Jef Stads. Hij zal best veel gewerkt hebben, maar praten deed hij nog liever. Nog herinner ik me zijn bulderende lach.

Het meest interessante aan Rinus was echter zijn televisie. Het was omstreeks 1950, of misschien nog wel een jaar eerder en televisies waren erg zeldzaam. Ik kan me herinneren ooit Snip en Snap gezien te hebben op het bijna ronde scherm bij Rinus. De televisie stond meestal uit, want er waren geloof ik slechts 2 uitzendingen per week. Desondanks had de televisie een prominente plaats in de werkplaats. Soms was het vol in de werkplaats iedereen was er welkom.

Waar de gesprekken over gingen weet ik niet meer, maar Rinus had vaak het hoogste woord. De laatste keer dat ik bij hem was, moet in 1952 of zo geweest zijn. Daarna ging mijn opa de deur niet meer uit. Rinus is jong gestorven heb ik later gehoord, in elk geval eerder dan zijn ouders dacht ik. Het zou leuk zijn als ook anderen zich dit praathuis aan de Piet Heinstraat nog kunnen herinneren.

Sjef Claassen